NEO INKA – ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ, ΔΥΝΑΜΩΣΕ ΤΟ!!!

ΓΙΝΕ Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΚΡΙΚΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΤΥΟ.

ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Μια αγορά με ελεύθερο ανταγωνισμό είναι μια αγορά στην οποία οι επιχειρήσεις, ανεξάρτητες η μία από την άλλη, ασκούν την ίδια δραστηριότητα και ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να προσελκύσουν τους καταναλωτές. Με άλλα λόγια, είναι μια αγορά στην οποία κάθε επιχείρηση υπόκειται στις ανταγωνιστικές πιέσεις των άλλων. Ο αποτελεσματικός ανταγωνισμός παρέχει έτσι ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον στις επιχειρήσεις αλλά και μια σειρά πλεονεκτημάτων στους καταναλωτές (μειωμένες τιμές, καλύτερη ποιότητα, ευρύτερο
φάσμα επιλογών κ.λπ.).

Η ύπαρξη μονοπωλίων στην αγορά οδηγεί σε υψηλές τιμές, σε μείωση της παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών και σε χειροτέρευση της ποιότητας των αγαθών. Η μονοπωλιακή επιχείρηση εφησυχάζει και δεν έχει κίνητρο να βελτιώσει τα προϊόντα της. Το κίνητρο το προσφέρει ο ανταγωνισμός, ο οποίος δημιουργεί πίεση στις επιχειρήσεις να βελτιώσουν την προσφορά τους και να επενδύσουν στην έρευνα και τεχνολογία, αλλιώς είναι σαφές ότι οι καταναλωτές πελάτες τους θα στραφούν στους ανταγωνιστές.

Το νέο ΙΝΚΑ σε μία προσπάθεια να ενημερώσει τον Έλληνα καταναλωτή για τα οφέλη, αλλά και τα δεινά που μπορεί να επιφέρει στην αγορά η έλλειψη υγιούς ανταγωνισμού, έχει οργανώσει μια μεγάλη τηλεοπτική, ραδιοφωνική αλλά και έντυπη καμπάνια η οποία είναι σε εξέλιξη τους τελευταίους δύο μήνες. Στόχος της καμπάνιας του νέου ΙΝΚΑ είναι η εξοικείωση του Έλληνα καταναλωτή με έννοιες όπως τα καρτέλ, οι απαγορευμένες συμφωνίες και η κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης.

Advertisements

Σεπτεμβρίου 9, 2007 - Posted by | Blog

8 Σχόλια »

  1. ΑΝΥΠΟΜΟΝΩ ΝΑ ΤΟ ΔΩ ΣΤΗΝ TV!!!

    Σχόλιο από mogli | Σεπτεμβρίου 11, 2007 | Απάντηση

  2. ΑΣΕ ΘΑ ΤΟ ΚΟΨΕΙ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ
    ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΥΤΟΣ Ο ΒΛΑΧΟΣ ΤΙ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ ;

    Σχόλιο από dimitriskaramitsas | Σεπτεμβρίου 21, 2007 | Απάντηση

  3. Θα δείξει Δημήτρη, θα δείξει…

    Σχόλιο από Λήδα Ανδριανού | Σεπτεμβρίου 21, 2007 | Απάντηση

  4. Λήδα που δεν έτυχε ακόμα να γνωριστούμε.
    Μου φαίνεται άσχετος με το αντικείμενο (είναι γεωπόνος)… μακάρι να μην είναι σαν τον απαράδεκτο εμπορο Παπαθανασίου.
    Προσωπικά προτιμούσα τον Καλαφάτη, ο οποίος έχει εκφραστεί υπέρ του θεσμικού ρόλου των ΜΚΟ (και μάλιστα αυτοβούλως) κατά την Συνταγματική Αναθεώρηση.

    Σχόλιο από dimitriskaramitsas | Σεπτεμβρίου 22, 2007 | Απάντηση

  5. Προς Σήλια
    Μήπως πρέπει να κάνουμε κάποια εκδήλωση για να γνωριστούμε καλύτερα μεταξύ μας τα μέλη και να συζητήσουμε ;
    Θα έλεγα να μπει στο Blogg

    Σχόλιο από dimitriskaramitsas | Σεπτεμβρίου 22, 2007 | Απάντηση

  6. Δημήτρη, είναι πολύ καλή ιδέα να βρεθούμε και να συζητήσουμε. Θα το οργανώσουμε το συντομότερο δυνατό. Ούτως ή άλλως αυτή δεν είναι η έννοια της δημιουργίας μιας Ένωσης Καταναλωτών; Να συζητάμε οι καταναλωτές για το τι θέλουμε και τι όχι, τι μας συμφέρει και τι όχι, τι πρεσβεύουμε, για ποιο πράγμα και πως αγωνιζόμαστε, τι θέλουμε να πετύχουμε και βέβαια από ποιον κάθε φορά εκπροσωπούμεθα!

    Συνάντηση λοιπόν ενεργών μελών καταναλωτών… Θα έχετε νέα σύντομα!!!

    Σχόλιο από Σήλια | Σεπτεμβρίου 23, 2007 | Απάντηση

  7. Για να αναφερθώ και λίγο στον «ελεύθερο ανταγωνισμό»
    Θα πρέπει να θίξω τα ακόλουθα:
    Είμαι καταρχήν αντίθετος με την έννοια του ανταγωνισμού στην κοινωνία και κατ’ επένταση και στην κοινωνία. Ο ανταγωνισμός είναι μια υπαρκτή αλλά ζωώδης πρακτική, αποτελεί μεταφορά στην κοινωνία της λογικής της ζούγκλας. Η διαφορά είναι ότι
    α. Θέλουμε να αποκαλούμαστε έννοα όντα και όχι ζώα, μετέχοντας σε κοινωνίες και κοινότητες και όχι σε ζούγκλες.
    β. Στην ζούγκλα κανένα ζώο δεν σκοπεύει στην εξόντωση του άλλου είδους, τρώει ότι χρειάζεται. Εάν φάει ό,τι υπάρχει πολύ σύντομα η τροφή του θα εξαφανιστεί και θα πεθάνει και το ίδιο από την πείνα (εμείς μέχρι τώρα καταστρέφουμε την φύση …).
    Στην ανθρώπινη ζούγκλα της «οικονομίας της αγοράς» σκοπός είναι η εξοντωση του άλλου. Αυτό δημιουργεί στρατιές κατεστραμμένων ανέργων, ρήγματα στην κοινωνική ισορροπία, εξάρτηση από το οικονομικό κεφάλαιο (χρηματοδοτήσεις) και ολιγοπώλια σε κάθε τομέα για χρονικό διάστημα δεκαετιών, τουλάχιστον.
    γ. Ως οπαδός και οραματιζόμενος μια αταξική κοινωνία ανθρώπων – αδελφών δεν μπορώ να είμαι υποστηρικτής ενός ζωώδους και αδίκου φαινομένου, αντίθετου στην φιλοσοφία μου. Συναγωνισμός για το καλό όλων ναι, ανταγωνισμός για το καλό λίγων.

    Ως συνέπεια των ανωτέρω ο ανταγωνισμός λειτουργεί πάντοτε υπέρ των λίγων ισχυρών και όχι υπέρ του συνόλου.
    Αλλωστε, τα κράτη με την επιβολή κανόνων περί αθεμίτου ανταγωνισμού έχουν φροντίσει ώστε εάν κάποιος θέλει να πουλήσει ένα προϊόν χαμηλότερα από το κόστος (ήτοι υπέρ των καταναλωτών) αυτό να απαγορεύεται ως αθέμιτος ανταγωνισμός.

    Ερχόμαστε αναγκαστικά στην οικονομική και κοινωνική θεώρηση του «ανταγωνισμού»
    Ο «ανταγωνισμός» επιβάλλεται με τις εντολές της Ε.Ε. και του διεθνούς πολιτικοοικονομικού διευθυντηρίου. Αυτό μας κάνει καταρχήν καχύποπτους, διότι οι δύο αυτοί μηχανισμοί δεν εκφράζουν τους λαούς του κόσμου, αλλά εκφράζουν και προστατεύουν τα συμφέροντα του παγκόσμια κυριαρχούντος οικονομικού κεφαλαίου (παγκοσμιοποίηση των εταιρειών και εταιρειοποίηση του πλανήτη).
    Ο αποκαλούμενος και θεσμοθετημένος «ελεύθερος ανταγωνισμός» ως έκφανση της «οικονομίας της αγοράς» δεν λειτουργεί υπέρ του καταναλωτή, αλλά υπέρ των μεγάλων εταιρειών κάθε οικονομικού τομέα. Εχει ως περιεχόμενο την «απελευθέρωση» των κρατικών οικονομιών στην ελεύθερη και ανεμπόδιστη διακίνηση προϊόντων, υπερεσιών και κεφαλαίων, την ελεύθερη είσοδο σε κάθε επιμέρους οικονομία κάθε ενδιαφερόμενου επενδυτή και την απαγόρευση των κρατικών ενισχύσεων σε επιχειρήσεις (ιδίως ημεδαπές ως προς κάθε κράτος). Τούτο σημαίνει ότι οι ήδη ισχυροί κάθε οικονομικού τομέα, που βεβαίως διάθέτουν ισχύ κεφαλαίου, μπορούν ελέυθερα να εισέλθουν σε κάθε αγορά κράτους. Αποτέλεσμα: υπερισχύουν γρήγορα και «καταπίνουν» κάθε μεσαία ή μικρή επιχείρηση του τομέα τους στα οικονομίες στις οποίες εισέρχονται, συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς και δημιουργούν ολιγοπωλιακές καταστάσεις. Αυτό βεβαίως συμβαίνει μέχρι σήμερα παντού !!! και στην χώρα μας, «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» και το εξαφανίζει. Οσες επιχειρήσεις λόγω τοπικών χαρακτηριστικών των προϊόντων τους αντιστέκονται, αλλώνονται ως εξής: σύντομα καταφεύγουν στον τραπεζικό δανεισμό ή την συμμετοχή των τραπεζών στο μετοχικό τους κεφάλαιο σε μεγάλο ποσοστό (δηλ. αλλώνονται από το μονεταριστικό μεγάλο κεφάλαιο) και τούτο προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό των μεγάλων πολυεθνικών ή εξαγοράζονται από αυτές για να αποτελούν μεταπράτες των μεγάλων εταιρειών σε επιμέρους τοπικές αγορές. Το αποτέλεσμα είναι ορατό σε όλους: παγκόσμια κυριαρχία των μεγάλων εταιρειών. Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει αυτό το καταστροφικό για τις τοπικές οικονομίες αποτέλεσμα και ευνοεί την εξάρτηση ολόκληρων λαών από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες.
    Οι πολυεθνικές εταιρείες παγιώνονται σιγά – σιγά στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι, αποτελούν καθεστώς, μετατρέπονται σε ολιγοπώλια που ευνοούν τα συμφέροντά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που έχει ήδη λειτουργήσει στον 20ο αιώνα είναι αυτό των επτά (7) αδελφών του πετρελαϊκού τομέα, οι οποίες ήδη είναι πέντε (5) και οδεύουν στο να γίνουν τρεις (3) – υπάρχει βλέπεται και το φαινόμενο των συγχωνεύσεων. Οι εταιρείες αυτές για πολλά χρόνια έχουν επιβάλλει κυβερνήσεις, έχουν κάνει πολέμους, έχουν γίνει αιτία της άμεσης δυστυχίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη. Σε όποιο οικονομικό τομέα και εάν στρέψουμε την προσοχή μας, θα δούμε την επικράτηση λίγων πολυεθνικών εταιρειών. Με το πρόσχημα του ελεύθερου ανταγωνισμού και στηριζόμενες στην τεράστια οικονομική τους δύναμη εισέρχονται, αλλώνουν και αλλοτριώνουν οικονομίες, κοινωνίες, κράτη και πολιτισμούς.
    Στο πλαίσιο των καταναλωτών, εάν, ο ελεύθερος ανταγωνισμός λειτουργούσε όπως τον προβάλλουν θα έπρεπε τα προϊόντα να γίνονται φθηνότερα. Τουναντίον γίνονται ολοένα και ακριβότερα ελεγχόμενα από τα διεθνή κέντρα των κερδοσκόπων. Ο καταναλωτής λοιπόν μέχρι σήμερα δεν έχει ευνοηθεί από τον λεγόμενο «ελεύθερο ανταγωνισμό», αλλά ολοένα και περισσότερο γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του μεγάλου ολιγοπωλιακού κεφαλαίου, που ελέγχει την παγκόσμια αγορά .
    Ο αποκαλούμενος «ελεύθερος ανταγωνισμός» οδηγεί επίσης στην επιβολή συνθηκών υπερπαραγωγής και υπερκατανάλωσης προϊόντων, την ίδια ώρα που άλλοι λαοί αντιμετωπίζουν ολοένα πιο έντονο το φάσμα της πείνας και ο πλανήτης καταστρέφεται από την υπερπαραγωγή άχρηστων προϊόντων. Αλλωστε, στην πραγματικότητα στα περισσότερα προϊόντα δεν υπάρχουν ουσιαστικές δυνατότητες βελτίωσης π.χ. αγροτικά προϊόντα, ρουχισμός κ.α. και όσες γίνονται είναι εις βάρος της ποιότητας (συνθετικά ρούχα, μεταλλαγμένα) και κατ’ επέκταση και του καταναλωτή. Τα δε βιολογικά προϊόντα απευθύνονται σε οικονομικά εύρωστες τάξεις και δεν έχουν σημαντικό μερίδιο της αγοράς (όταν αποκτήσουν θα ελέγχονται σίγουρα από πολυεθνικές). Σε τέτοια λοιπόν προϊόντα ποια είναι η έννοια του ελεύθερου ανταγωνισμού, πως βελτιώνονται για τον καταναλωτή οι τιμές και τα προϊόντα, όταν η ποιότητα είναι παγιωμένη ;
    Θα μου απαντήσουν κάποιοι με τον μοναδικό τομέα που παρατηρείται μείωση των τιμών: τα ηλεκτρονικά. Η μείωση των τιμών στα ηλεκτρονικά είναι αποτέλεσμα όχι του ανταγωνισμού (π.χ. τα top μηχανήματα έχουν διαχρονικά τις ίδιες τιμές – οι μεγάλες πολυεθνικές παραμένουν οι ίδιες και λίγες), αλλά της υπερπαραγωγής τους (καταστροφική για τον πλανήτη).
    Δεν υφίσταται λοιπόν στην πραγματικότητα ελεύθερος ανταγωνισμός, αλλά είναι ένας θελκτικός προς τον αδαή όρος (όπως π.χ. οι όροι φιλελευθερισμός, εκσυγχρονισμός και άλλοι που μπορεί εύκολα να σκεφτεί ο καθένας) για να υπάρξει παγκόσμια κυριαρχία των πολυεθνικών και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων έναντι των ελευθεριών των λαών και να επανέλθουμε σε φεουδαλικές μεσαιωνικές καταστάσεις. Οι εξαρτήσεις γιγαντώνονται και στο επίπεδο ελέγχου κυβερνη΄σεων και πολιτικών.
    Εάν το οικονομικό διεθνές διευθυντήριο που κατευθύνει τα ανδρίκελα που αποκαλούνται «ηγέτες» της ευρωπαϊκής ένωσης και θεσμούς χωρίς καμμία δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως η πανίσχυρη πολιτικά ευρωπαϊκή επιτροπή, ήθελε πραγματικά ελεύθερο ανταγωνισμό δεν θα επέβαλλε ποσοστώσεις στην παραγωγή προϊόντων στα κράτη μέλη της Ε.Ε., ούτε βαρύτατα πρόστιμα σε όσα προσπαθούν (έστω και εμμέσως) να ενισχύσουν εγχώριους τομείς της οικονομίας και επιχειρήσεις ακόμα και κρατικές (δηλ. ανήκουσες στο σύνολο ενός λαού) !!!. Δηλ. πχ. Απαγορεύεται η κρατική ενίσχυση της έρευνας σε συγκεκριμένους τομείς της οικονομίας (μόνο μέσω εγκεκριμένων προγραμμάτων της Ε.Ε.), αλλά και εάν η Ελλάδα εύρισκε μία ράτσα π.χ. αγελάδας που παράγει πολύ και υγιεινό γάλα και κρέας, δεν θα είχε το δικαίωμα σαν σύνολο κράτους να παράγει περισσότερο κρέας και γάλα από τις ποσοστώσεις. Πλέον τούτου ένα κράτος όπως η Ελλάδα, δεν έχει το δικαίωμα να παραγάγει τα αναγκαία για την άμεση διατροφή των κατοίκων του αγαθά και είναι αναγκασμένο για να καλύψει τις ανάγκες αυτές να τα εισαγάγει !!!. Αυτό ισχύει σε σειρά προϊόντων που παράγει η Ελλάδα. Αυτό βεβαίως δεν λέγεται «ελεύθερος ανταγωνισμός», αλλά καταδίκη λαών και παρεμβατισμός υπέρ των ισχυρών.
    Εάν λοιπόν δεν ενέπεζε τους λαούς η Ε.Ε. και δεν εξυπηρετούσε τα πολυεθνικά ολιγοπώλια και τα ισχυρά κράτη, όφειλε να εφαρμόσει της αρχή του αποκαλούμενου «ελεύθερου ανταγωνισμού» και στις κρατικές σχέσεις και να αφήσει τα κράτη ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους.
    Μην μας εμπαίζουν λοιπόν με παραμυθάκια περί ελεύθερου ανταγωνισμού, ο ανταγωνισμός σε συνθήκες ζούγκλας ποτέ δεν είναι ελεύθερος και δεν μπορεί η γαζέλα να γυρίσει και να φάει το λιοντάρι, όπερ θα σήμαινε και ελεύθερο ανταγωνισμό.
    Είναι σαφές, οι κοινωνίες και τα κράτη πρέπει να αφεθούν ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους, απερίσπαστα και χωρίς δεσμεύσεις, ακόμα και να πάρουν τα ρίσκα τους. Στο μόνο που θα μπορούσαν να βοηθήσουν θεσμοί, όπως η Ε.Ε. θα ήταν στην παροχή συμβουλών και μελετών.
    Μπράβο λοιπόν στους λαούς που προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους τις εξαρτήσεις από το διεθνές διευθυντήριο, μπράβο στην Βενεζουέλα και στο Περού, που προσπαθούν ανεξάρτητα να λειτουργήσουν για τους λαούς τους, αποτινάσσοντας τις βδέλλες του παγκόσμιου καπιταλισμού που επί αιώνες τους απομυζεί, που πίνει το γάλα των παιδιών τους και τους στερεί κάθε πραγματική πρόοδο και χαρά.
    Όχι και πάλι όχι για την Ελλάδα και όλο το πλανήτη στον ψευδοελεύθερο ανταγωνισμό, στις επιλογές του πολιτικοοικονομικού διευθυντηρίου που κατέστρεψε το πλανήτη και υποδουλώνει και καταδικάζει στην πείνα, την δυστυχία και την εξάρτηση τους λαούς όλου του πλανήτη.
    Ο καπιταλισμός σου επιτρέπει να κατέχεις μόνο όσα ο ίδιος χρειάζεται για να είσαι καταναλωτής.
    Ας οργανωθούμε και ας λειτουργήσουμε όλοι μαζί σε κινήματα μαζικά και ενεργά για να αναστρέψουμε την πορεία αυτή του πλανήτη, να απαιτήσουμε ισότητα και δικαιοσύνη για όλους.

    Σχόλιο από dimitriskaramitsas | Σεπτεμβρίου 26, 2007 | Απάντηση

  8. TO ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΕ ΜΕΡΙΚΑ ΛΑΘΑΚΙΑ

    Για να αναφερθώ επ’ ολίγον στον ανταγωνισμό
    Θα πρέπει να θίξω τα ακόλουθα:
    Είμαι καταρχήν αντίθετος με την έννοια του ανταγωνισμού στην κοινωνία και κατ’ επέκταση και στην οικονομία. Ο ανταγωνισμός είναι μια υπαρκτή αλλά ζωώδης πρακτική, αποτελεί μεταφορά στην κοινωνία της λογικής της ζούγκλας. Η διαφορά είναι ότι
    α. Θέλουμε να αποκαλούμαστε έννοα όντα και όχι ζώα, μετέχοντας σε κοινωνίες και κοινότητες και όχι σε ζούγκλες.
    β. Στην ζούγκλα κανένα ζώο δεν σκοπεύει στην εξόντωση του άλλου είδους, τρώει ότι χρειάζεται. Εάν φάει ό,τι υπάρχει πολύ σύντομα η τροφή του θα εξαφανιστεί και θα πεθάνει και το ίδιο από την πείνα (εμείς μέχρι τώρα καταστρέφουμε την φύση …).
    Στην ανθρώπινη ζούγκλα της «οικονομίας της αγοράς» σκοπός είναι η εξοντωση του άλλου. Αυτό δημιουργεί στρατιές κατεστραμμένων ανέργων, ρήγματα στην κοινωνική ισορροπία, εξάρτηση από το οικονομικό κεφάλαιο (χρηματοδοτήσεις) και ολιγοπώλια σε κάθε τομέα για χρονικό διάστημα δεκαετιών, τουλάχιστον.
    γ. Ως οπαδός και οραματιζόμενος μια αταξική κοινωνία ανθρώπων – αδελφών δεν μπορώ να είμαι υποστηρικτής ενός ζωώδους και αδίκου φαινομένου, αντίθετου στην φιλοσοφία μου. Συναγωνισμός για το καλό όλων ΝΑΙ, ανταγωνισμός για το καλό λίγων, ΟΧΙ.

    Ως συνέπεια των ανωτέρω ο ανταγωνισμός λειτουργεί πάντοτε υπέρ των λίγων ισχυρών και όχι υπέρ του συνόλου.
    Αλλωστε, τα κράτη με την επιβολή κανόνων περί αθεμίτου ανταγωνισμού έχουν φροντίσει ώστε εάν κάποιος θέλει να πουλήσει ένα προϊόν χαμηλότερα από το κόστος (ήτοι υπέρ των καταναλωτών) αυτό να απαγορεύεται ως αθέμιτος ανταγωνισμός.

    Ερχόμαστε αναγκαστικά στην οικονομική και κοινωνική θεώρηση του «ανταγωνισμού»
    Ο «ανταγωνισμός» επιβάλλεται με τις εντολές της Ε.Ε. και του διεθνούς πολιτικοοικονομικού διευθυντηρίου. Αυτό μας κάνει καταρχήν καχύποπτους, διότι οι δύο αυτοί μηχανισμοί δεν εκφράζουν τους λαούς του κόσμου, αλλά εκφράζουν και προστατεύουν τα συμφέροντα του παγκόσμια κυριαρχούντος οικονομικού κεφαλαίου (παγκοσμιοποίηση των εταιρειών και εταιρειοποίηση του πλανήτη).
    Ο αποκαλούμενος και θεσμοθετημένος «ελεύθερος ανταγωνισμός» ως έκφανση της «οικονομίας της αγοράς» δεν λειτουργεί υπέρ του καταναλωτή, αλλά υπέρ των μεγάλων εταιρειών κάθε οικονομικού τομέα. Εχει ως περιεχόμενο την «απελευθέρωση» των κρατικών οικονομιών στην ελεύθερη και ανεμπόδιστη διακίνηση προϊόντων, υπερεσιών και κεφαλαίων, την ελεύθερη είσοδο σε κάθε επιμέρους οικονομία κάθε ενδιαφερόμενου επενδυτή και την απαγόρευση των κρατικών ενισχύσεων σε επιχειρήσεις (ιδίως ημεδαπές ως προς κάθε κράτος). Τούτο σημαίνει ότι οι ήδη ισχυροί κάθε οικονομικού τομέα, που βεβαίως διαθέτουν ισχύ κεφαλαίου, μπορούν ελέυθερα να εισέλθουν σε κάθε αγορά κράτους. Αποτέλεσμα: υπερισχύουν γρήγορα και «καταπίνουν» κάθε μεσαία ή μικρή επιχείρηση του τομέα τους στα οικονομίες στις οποίες εισέρχονται, συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς και δημιουργούν ολιγοπωλιακές καταστάσεις. Αυτό βεβαίως συμβαίνει μέχρι σήμερα παντού !!! και στην χώρα μας, «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» και το εξαφανίζει. Οσες επιχειρήσεις λόγω τοπικών χαρακτηριστικών των προϊόντων τους αντιστέκονται, αλλώνονται ως εξής: σύντομα καταφεύγουν στον τραπεζικό δανεισμό ή την συμμετοχή των τραπεζών στο μετοχικό τους κεφάλαιο σε μεγάλο ποσοστό (δηλ. αλλώνονται από το μονεταριστικό μεγάλο κεφάλαιο) και τούτο προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό των μεγάλων πολυεθνικών ή εξαγοράζονται από αυτές για να αποτελούν μεταπράτες των μεγάλων εταιρειών σε επιμέρους τοπικές αγορές. Το αποτέλεσμα είναι ορατό σε όλους: παγκόσμια κυριαρχία των μεγάλων εταιρειών. Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει αυτό το καταστροφικό για τις τοπικές οικονομίες αποτέλεσμα και ευνοεί την εξάρτηση ολόκληρων λαών από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες.
    Οι πολυεθνικές εταιρείες παγιώνονται σιγά – σιγά στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι, αποτελούν καθεστώς, μετατρέπονται σε ολιγοπώλια που ευνοούν τα συμφέροντά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που έχει ήδη λειτουργήσει στον 20ο αιώνα είναι αυτό των επτά (7) αδελφών του πετρελαϊκού τομέα, οι οποίες ήδη είναι πέντε (5) και οδεύουν στο να γίνουν τρεις (3) – υπάρχει βλέπεται και το φαινόμενο των συγχωνεύσεων. Οι εταιρείες αυτές για πολλά χρόνια έχουν επιβάλλει κυβερνήσεις, έχουν κάνει πολέμους, έχουν γίνει αιτία της άμεσης δυστυχίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη. Σε όποιο οικονομικό τομέα και εάν στρέψουμε την προσοχή μας, θα δούμε την επικράτηση λίγων πολυεθνικών εταιρειών. Με το πρόσχημα του ελεύθερου ανταγωνισμού και στηριζόμενες στην τεράστια οικονομική τους δύναμη εισέρχονται, αλλώνουν και αλλοτριώνουν οικονομίες, κοινωνίες, κράτη και πολιτισμούς.
    Στο πλαίσιο των καταναλωτών, εάν, ο ελεύθερος ανταγωνισμός λειτουργούσε όπως τον προβάλλουν θα έπρεπε τα προϊόντα να γίνονται φθηνότερα. Τουναντίον γίνονται ολοένα και ακριβότερα ελεγχόμενα από τα διεθνή κέντρα των κερδοσκόπων. Ο καταναλωτής λοιπόν μέχρι σήμερα δεν έχει ευνοηθεί από τον λεγόμενο «ελεύθερο ανταγωνισμό», αλλά ολοένα και περισσότερο γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του μεγάλου ολιγοπωλιακού κεφαλαίου, που ελέγχει την παγκόσμια αγορά .
    Ο αποκαλούμενος «ελεύθερος ανταγωνισμός» οδηγεί επίσης στην επιβολή συνθηκών υπερπαραγωγής και υπερκατανάλωσης προϊόντων, την ίδια ώρα που άλλοι λαοί αντιμετωπίζουν ολοένα πιο έντονο το φάσμα της πείνας και ο πλανήτης καταστρέφεται από την υπερπαραγωγή άχρηστων προϊόντων. Αλλωστε, στην πραγματικότητα στα περισσότερα προϊόντα δεν υπάρχουν ουσιαστικές δυνατότητες βελτίωσης π.χ. αγροτικά προϊόντα, ρουχισμός κ.α. και όσες γίνονται είναι εις βάρος της ποιότητας (συνθετικά ρούχα, μεταλλαγμένα) και κατ’ επέκταση και του καταναλωτή. Τα δε βιολογικά προϊόντα απευθύνονται σε οικονομικά εύρωστες τάξεις και δεν έχουν σημαντικό μερίδιο της αγοράς (όταν αποκτήσουν θα ελέγχονται σίγουρα από πολυεθνικές). Σε τέτοια λοιπόν προϊόντα ποια είναι η έννοια του ελεύθερου ανταγωνισμού, πως βελτιώνονται για τον καταναλωτή οι τιμές και τα προϊόντα, όταν η ποιότητα είναι παγιωμένη ;
    Θα μου απαντήσουν κάποιοι με τον μοναδικό τομέα που παρατηρείται μείωση των τιμών: τα ηλεκτρονικά. Η μείωση των τιμών στα ηλεκτρονικά είναι αποτέλεσμα όχι του ανταγωνισμού (π.χ. τα top μηχανήματα έχουν διαχρονικά τις ίδιες τιμές – οι μεγάλες πολυεθνικές παραμένουν οι ίδιες και λίγες), αλλά της υπερπαραγωγής τους (καταστροφική για τον πλανήτη).
    Δεν υφίσταται λοιπόν στην πραγματικότητα ελεύθερος ανταγωνισμός, αλλά είναι ένας θελκτικός προς τον αδαή όρος (όπως π.χ. οι όροι φιλελευθερισμός, εκσυγχρονισμός και άλλοι που μπορεί εύκολα να σκεφτεί ο καθένας) για να υπάρξει παγκόσμια κυριαρχία των πολυεθνικών και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων έναντι των ελευθεριών των λαών και να επανέλθουμε σε φεουδαλικές μεσαιωνικές καταστάσεις. Οι εξαρτήσεις γιγαντώνονται και στο επίπεδο ελέγχου κυβερνη΄σεων και πολιτικών.
    Εάν το οικονομικό διεθνές διευθυντήριο που κατευθύνει τα ανδρίκελα που αποκαλούνται «ηγέτες» της ευρωπαϊκής ένωσης και θεσμούς χωρίς καμμία δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως η πανίσχυρη πολιτικά ευρωπαϊκή επιτροπή, ήθελε πραγματικά ελεύθερο ανταγωνισμό δεν θα επέβαλλε ποσοστώσεις στην παραγωγή προϊόντων στα κράτη μέλη της Ε.Ε., ούτε βαρύτατα πρόστιμα σε όσα προσπαθούν (έστω και εμμέσως) να ενισχύσουν εγχώριους τομείς της οικονομίας και επιχειρήσεις ακόμα και κρατικές (δηλ. ανήκουσες στο σύνολο ενός λαού) !!!. Δηλ. πχ. Απαγορεύεται η κρατική ενίσχυση της έρευνας σε συγκεκριμένους τομείς της οικονομίας (μόνο μέσω εγκεκριμένων προγραμμάτων της Ε.Ε.), αλλά και εάν η Ελλάδα εύρισκε μία ράτσα π.χ. αγελάδας που παράγει πολύ και υγιεινό γάλα και κρέας, δεν θα είχε το δικαίωμα σαν σύνολο κράτους να παράγει περισσότερο κρέας και γάλα από τις ποσοστώσεις. Πλέον τούτου ένα κράτος όπως η Ελλάδα, δεν έχει το δικαίωμα να παραγάγει τα αναγκαία για την άμεση διατροφή των κατοίκων του αγαθά και είναι αναγκασμένο για να καλύψει τις ανάγκες αυτές να τα εισαγάγει !!!. Αυτό ισχύει σε σειρά προϊόντων που παράγει η Ελλάδα. Αυτό βεβαίως δεν λέγεται «ελεύθερος ανταγωνισμός», αλλά καταδίκη λαών και παρεμβατισμός υπέρ των ισχυρών.
    Εάν λοιπόν δεν ενέπεζε τους λαούς η Ε.Ε. και δεν εξυπηρετούσε τα πολυεθνικά ολιγοπώλια και τα ισχυρά κράτη, όφειλε να εφαρμόσει της αρχή του αποκαλούμενου «ελεύθερου ανταγωνισμού» και στις κρατικές σχέσεις και να αφήσει τα κράτη ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους.
    Μην μας εμπαίζουν λοιπόν με παραμυθάκια περί ελεύθερου ανταγωνισμού, ο ανταγωνισμός σε συνθήκες ζούγκλας ποτέ δεν είναι ελεύθερος και δεν μπορεί η γαζέλα να γυρίσει και να φάει το λιοντάρι, όπερ θα σήμαινε και ελεύθερο ανταγωνισμό.
    Είναι σαφές, οι κοινωνίες και τα κράτη πρέπει να αφεθούν ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους, απερίσπαστα και χωρίς δεσμεύσεις, ακόμα και να πάρουν τα ρίσκα τους. Στο μόνο που θα μπορούσαν να βοηθήσουν θεσμοί, όπως η Ε.Ε. θα ήταν στην παροχή συμβουλών και μελετών.
    Μπράβο λοιπόν στους λαούς που προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους τις εξαρτήσεις από το διεθνές διευθυντήριο, μπράβο στην Βενεζουέλα και στο Περού, που προσπαθούν ανεξάρτητα να λειτουργήσουν για τους λαούς τους, αποτινάσσοντας τις βδέλλες του παγκόσμιου καπιταλισμού που επί αιώνες τους απομυζεί, που πίνει το γάλα των παιδιών τους και τους στερεί κάθε πραγματική πρόοδο και χαρά.
    Όχι και πάλι όχι για την Ελλάδα και όλο το πλανήτη στον ψευδοελεύθερο ανταγωνισμό, στις επιλογές του πολιτικοοικονομικού διευθυντηρίου που κατέστρεψε το πλανήτη και υποδουλώνει και καταδικάζει στην πείνα, την δυστυχία και την εξάρτηση τους λαούς όλου του πλανήτη.
    Ο καπιταλισμός σου επιτρέπει να κατέχεις μόνο όσα ο ίδιος χρειάζεται για να είσαι καταναλωτής.
    Ας οργανωθούμε και ας λειτουργήσουμε όλοι μαζί σε κινήματα μαζικά και ενεργά για να αναστρέψουμε την πορεία αυτή του πλανήτη, να απαιτήσουμε ισότητα και δικαιοσύνη για όλους.

    Σχόλιο από dimitriskaramitsas | Σεπτεμβρίου 26, 2007 | Απάντηση


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: