And the winners are…

Η Coca -Cola , η Kellogg’s, η Mattel και η Takeda Pharmaceuticals βρίσκονται επικεφαλής του καταλόγου των διεθνών εταιρειών, ενόχων για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των καταναλωτών.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Καταναλωτών Consumers International (CI) ανακοίνωσε στις 29.10.2007 τους νικητές των βραβείων των παγκόσμιων κακών προϊόντων που απονεμήθηκαν στο Διεθνές Συνέδριο της CI στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας.

Τα βραβεία στοχεύουν να τονίσουν την απουσία κοινωνικής εταιρικής ευθύνης απέναντι στους καταναλωτές και την κατάχρηση της εμπιστοσύνης των καταναλωτών από διεθνείς επώνυμες εταιρίες.

Οι νικητές αυτής της χρονιάς είναι:

η εταιρία παιχνιδιών Mattel

Η Mattel αναγκάστηκε να αποσύρει από την αγορά 21 εκ. παιχνίδια μέσα σε πέντε εβδομάδες, εξαιτίας της υπερβολικής χρήσης μόλυβδου στο χρώμα των παιχνιδιών, που σε μία περίπτωση ξεπερνούσε κατά 200 φορές το επιτρεπτό όριο. Η Mattel κατηγορήθηκε ότι προέβαλε εμπόδια στις έρευνες της Αμερικανικής Γερουσίας και ότι προσπάθησε να αποφύγει την ανάληψη ευθύνης σχετικά με τα προβλήματα των προϊόντων της.

η Coca – Cola

H Coca Cola συνεχίζει την διεθνή προβολή του εμφιαλωμένου της νερού Dasani στη Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Μεξικό και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, παρά το γεγονός της δημόσιας ομολογίας της εταιρίας ότι δεν προέρχεται από κάποια πηγή αλλά είναι απλά νερό της βρύσης.

η Kellogg’s

Η Kellogg’ s, για την παγκόσμια χρήση χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων – cartoons με σκοπό να προκαλέσουν το αγοραστικό ενδιαφέρον των παιδιών ηλικίας κάτω των 12. Στην διαφημιστική τους καμπάνια παρόλο που κάνουν λόγο για υψηλής αξίας θρεπτικά συστατικά παραλείπουν εσκεμμένα να ενημερώσουν για την υψηλή περιεκτικότητα των τροφών αυτών σε ζάχαρη και αλάτι.

Για παράδειγμα τα δημητριακά Kellogg’s στην Γαλλία περιέχουν 33% ζάχαρη.

Τα Coco Pops στην Αυστραλία περιέχουν 36.5% ζάχαρη.

Τα Frosties στην Γαλλία 37% ζάχαρη.

Τα Frosted Flakes στο Μεξικό 40% ζάχαρη.

Το μεγαλύτερο βραβείο απονεμήθηκε βέβαια στην Takeda Pharmaceuticals για την διαφήμιση υπνωτικών χαπιών για παιδιά εκμεταλλευόμενη τα κενά της Αμερικανικής νομοθεσίας. Η εταιρία απέδειξε ότι η ανάγκη της φαρμακοβιομηχανίας για μεγιστοποίηση κερδών οδηγεί μερικές εταιρίες σαν την Takeda να διαφημίζουν την αλόγιστη και άσκοπη χρήση φαρμάκων. Η συγκεκριμένη διαφημιστική καμπάνια ξεκίνησε να προβάλεται στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Το σποτ χρησιμοποιούσε τις εικόνες παιδιών που ήταν άτακτα και έκαναν φασαρία μέσα στις σχολικές αίθουσες και τα σχολικά λεωφορεία. Απευθυνόμενο στους γονείς τους, έλεγε « Ότι το υπνωτικό χάπι Rozerem σας υπενθυμίζει ότι τα σχολεία ξανάρχισαν». Στην προκειμένη περίπτωση είναι εμφανές ότι δεν υπήρχαν ούτε οι στοιχειώδεις ηθικοί φραγμοί αφού η Takeda έφτασε στο σημείο να συστήνει στους γονείς να δίνουν υπνωτικά χάπια στα παιδιά τους.

Ο Richard Lloyd, γενικός διευθυντής, της Consumers International, είπε:

«Αυτές οι εταιρείες των δισεκατομυρρίων δολλαρίων είναι παγκόσμιες επώνυμες εταιρίες με ευθύνη να είναι τίμιες, υπόλογες και υπεύθυνες. Τονίζοντας τις ανεπάρκειές τους η Consumers International και οι 220 οργανώσεις μέλη της, τους θεωρούν υπόλογους και ζητούν από τις επιχειρήσεις να αναλάβουν τις ευθύνες τους σοβαρά.»

Ηλεκτροσόκ η μέθοδος της ΔΕΗ

Το πρώτο πράγμα που αναμένει κανείς σε περίοδο κρίσης είναι η εξυγίανση των οικονομικών, και κυρίως η σωστή και φειδωλή χρήση των πόρων. Συμβαίνει αυτό στην ΔΕΗ; Φοβόμαστε πως όχι. Αλλά ας δούμε:

ΔΕΗ: Πιθανές αυξήσεις μισθών σε 7 ανώτατα στελέχη

της Χρύσας Λιάγγου

Απλόχερος προς τους γενικούς διευθυντές της ΔΕΗ εμφανίζεται ο Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος Τ. Αθανασόπουλος.

Σύμφωνα με πληροφορίες φέρεται να έχει προτείνει 10% αύξηση στους μισθούς από την 1η Ιανουαρίου 2008 για τους 7 γενικούς διευθυντές της Επιχείρησης.

Η κίνηση αυτή αναμένεται να δημιουργήσει προσδοκίες και απαιτήσεις από πλευράς της ΓΕΝΟΠ για σημαντικές αυξήσεις για το σύνολο του προσωπικού της ΔΕΗ, σε μια περίοδο που τα οικονομικά της εμφανίζουν στενότητα.
(24/10/07 – 20:51)

Δεν πρωτοτυπεί εδώ ο κ. Αθανασόπουλος. Θυμάμαι π.χ. χαρακτηριστικά το 1987 όταν ο πρόεδρος της γαλλικής Πεζώ (Peugeot) κ. Καλβέ (Calvet) την ημέρα που απέλυε 2500 εργαζόμενους για οικονομικούς λόγους, έκανε δώρο στον εαυτό του μια αύξηση μισθού 50%. Εμείς σαν καταναλωτές λέμε: “κε Αθανασόπουλε δείξτε μας το έργο σας ως διαχειριστής της ΔΕΚΟ για να επικροτήσουμε αν υπάρχει κάτι”. Αντ’ αυτού διαβάζουμε:

Τίθεται το ερώτημα, πώς ο διευθύνων σύμβουλος παραπονιέται για την «μη κερδοφορία» της ΔΕΗ και παράλληλα αυξάνει το μισθό του κατά 200.000 ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί σχεδόν στα 10πλάσια χρήματα που βγάζει ο έλληνας εργαζόμενος το χρόνο, τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος δεν έχει να επιδείξει έργο στους 4 μήνες που βρίσκεται στο τιμόνι της ΔΕΗ.

Εν τω μεταξύ η στάση του διευθύνοντος συμβούλου να βγάλει έξω τους δημοσιογράφους λίγο πριν ανακοινώσει την αύξηση του μισθού του είναι τουλάχιστον προκλητική.

Έτσι λοιπόν και ο κ. Αθανασόπουλος παρά γεγονός που έχει καταγγελθεί από το σωματείο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ότι τα τελευταία 15 χρόνια δεν έχει γίνει η παραμικρή συντήρηση στο δίκτυο, παρά το γεγονός των καταγγελιών που έκανε και κάνει ο πρώην υπουργός Γ. Παλαιοκρασσάς καταγγέλει παρανομίες της ΔΕΗ και ενώ πέρισυ η ΔΕΗ είχε ζημία χρήσης και πολύ φοφβόμαστε ότι ούτε και φέτος παρά τις αυξήσεις δεν πρόκειται να γίνει κερδοφόρα:

Πτώση κερδών 9μήνου κατά 53,4%

Υποχώρηση κερδών κατά 53,4% έως τα 72,2 εκατ. ευρώ ανακοίνωσε η ΔΕΗ για το εννεάμηνο του 2006, διαψεύδοντας αρνητικά τις προσδοκίες των αναλυτών.

Δείτε ακόμη και μια ενδιαφέρουσα γνώμη που αφορά όλα τα τεκταινόμενα στην ΔΕΗ εδώ.

 

• • «Αποζημιώνεται» η ΔΕΗ με υπουργική απόφαση για τις Υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας
  • Νέο οργανωτικό σχήμα στη ΔΕΗ, στα δύο σπάει η εταιρεία
  • Η ΔΕΗ εξασφάλισε άδεια για την κατασκευή μονάδας ηλεκτροπαραγωγής 250MW στο Ηράκλειο
  • Η ΔΕΗ «εξετάζει τη στρατηγική της θέση» στις τηλεπικοινωνίες
  • Μείωση ενοποιημένων κερδών κατά 53,6% για τη ΔΕΗ το α’ τρίμηνο του 2007
  • Δίκαιη τιμολόγηση ζητά ο πρόεδρος της ΔΕΗ και «δείχνει» προς μείωση προσωπικού
  • Με αυξήσεις τιμολογίων και διακοπές ρεύματος αντιμετωπίζει η ΔΕΗ τον κίνδυνο μπλακ άουτ
  • Βαρύ το κόστος της απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας για την ΔΕΗ
  • Κατακόρυφη πτώση 83% των κερδών της ΔΕΗ το 2006
  • Αυξήσεις στα βιομηχανικά και νυχτερινά τιμολόγια της ΔΕΗ καθώς και στα τέλη σύνδεσης

 “K.M.”

Περί της ΔΕΗ ο λόγος

Ας δούμε όμως λίγο το σκηνικό:

[...] Από την 1η Ιουλίου οι Ευρωπαίοι καταναλωτές έχουν το δικαίωμα να επιλέξουν την εταιρία που θα τους παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα. Επί ελληνικού εδάφους, όπως αναφέρει σε report της η P&K, η απελευθέρωση βρίσκεται ακόμη σε…θεωρητικό επίπεδο, καθώς η ΔΕΗ και ο ευρύτερος κρατικός μηχανισμός είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι της αγοράς.

Όπως ακριβώς ισχύει για το σύνολο των κρατών-μελών της Ε.Ε. έτσι και για την Ελλάδα, σε περίπτωση που η διαδικασία της απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρισμού δεν προχωρήσει, τότε αναμένονται ”καμπάνες” από τις αρχές ανταγωνισμού της ένωσης, το οποίο έχει ξεκαθαρίσει η αρμόδια επίτροπος, κ. Neelie Kroes. [...]

Πιο συγκεκριμένα όσον αφορά τον ανταγωνισμό όπως τον εννοεί… η ΔΕΗ διαβάσαμε:

[...]* Η λειτουργία της αγοράς

Ο κ. Φώλιας έχει ήδη στα χέρια του τις αναλυτικές περιγραφές λειτουργίας της ημερήσιας αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, όπου ως το 2005 υπήρχαν πολλοί πωλητές και ένας αγοραστής, το σύστημα ηλεκτροπαραγωγής εκπροσωπούμενο από τη ΔΕΗ.

Από τότε και ως σήμερα δεν υπάρχει ουσιαστική λειτουργία της ημερήσιας αγοράς αφού ο ανταγωνισμός έχει περιοριστεί σε έναν πωλητή και έναν αγοραστή, που είναι μάλιστα ο ίδιος φορέας, η ΔΕΗ.

Σήμερα οι δύο ιδιώτες παραγωγοί ενέργειας (Ενεργειακή Θεσσαλονίκης, που ανήκει στα ΕΛΛΠΕ, και Ηρων) πωλούν ηλεκτρισμό μόνον εφόσον το επιθυμεί η ΔΕΗ και στην τιμή που το επιθυμεί. Παρ’ ότι όμως η ΔΕΗ υπαγορεύει ουσιαστικά ολόκληρο το σύστημα προσφοράς, δεν επιτρέπει καν στους ιδιώτες παραγωγούς να εξάγουν το ηλεκτρικό ρεύμα στη γειτονική Ιταλία. Αν το έκαναν αυτό, θα μπορούσαν να εισπράττουν από 100 ως και 140 ευρώ την κιλοβατώρα εισάγοντας στη χώρα πολύτιμο συνάλλαγμα.[...]

Και δεν είναι μόνο αυτό. Στις 13/10/07 ο Κόσμος του Επενδυτή είχε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με το πως η ΔΕΗ “νοίκιασε” την παραγωγή της ‘ΗΡΩΝ’ σε τιμή πολύ ψηλότερη από αυτή που θα μπορούσε η ΗΡΩΝ να κερδίσει στην ελεύθερη αγορά. Περίεργο και όμως αληθινό.

Δεν μένει παρά να προσπαθήσουμε να δούμε το γιατί. Η μονοπωλιακή της θέση στην αγορά με αυτόν τον τρόπο δεν διακυβεύεται!!! Και έτσι επαληθεύεται η ελληνική ρήση: Γιάννης πίνει και Γιάννης κερνάει…

Δηλαδή τα περί ελεύθερης αγοράς, τιμών, τιμολογίων εναρμονισμένων με την τιμή των καυσίμων μπορεί να είναι και φούμαρα; Κάτι τέτοιο αχνοδιαφαίνεται. Υποψιαζόμαστε ότι πρόκειται για χειραγώγηση των τιμών στην πλάτη του καταναλωτή με την ευλογία του πολιτικού κόσμου και του “κοινωνικού κράτους”.

Με τις υγείες μας, καταναλωτές.

Γιάννης Αγιάννης

Είδες η ΔΕΗ;

Είδα! Σε πρώτη φάση ας ακούσουμε τις δηλώσεις του προέδρου της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ κ. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ που έκανε βγαίνοντας στις 25.10.2007 από το γραφείο του Υπουργού Ανάπτυξης, κ. Φώλια. Πολύ λογικές και θεμελιωμένες. Θα αναλάβουν οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά για λογαριασμό των καταναλωτών; Θα δούμε, αλλά καλά είναι να βάλουμε όλοι μας ένα χεράκι.

Θεωρούμε ότι η όλη μεθόδευση της ηγεσίας της ΔΕΗ είναι εντελώς απαράδεκτη. “Βρες τον ξυπόλυτο και πάρτου τα παπούτσια” όπως λέει η παροιμία. Ειδικά η προγραμματιζόμενη τεμάχιση της ΔΕΗ σε 6 θυγατρικές αφήνει υπόνοιες για σχέδιο αποδυνάμωσης του συνδικαλιστικού κινήματος που μπορεί ακόμη να προβάλλει κάποια αντίσταση και επιπλέον την ενδεχόμενη μελλοντική πώλησή τους σε ιδιώτες. Αν κρίνουμε δε από τα αποτελέσματα που συνόδευσαν την απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιακών υπηρεσιών, με πρώτη και καλύτερη στις καταγγελίες παραπονούμενων καταναλωτών την πρώην θυγατρική της ΔΕΗ, Tellas, μαύρες μέρες περιμένουν τον Έλληνα καταναλωτή αν δεν αντιδράσει.

Μέλη του Νέου ΙΝΚΑ

Το νέο ΙΝΚΑ, τα κομπρεσέρ, η αστυνομία, ο Δήμος της Αθήνας και το ΥΠΕΧΩΔΕ…

Κάτω από τα γραφεία του νέου ΙΝΚΑ κάποιοι κάνουν έργα. Ποιοί θα σας γελάσω. Στο περιφραγμένο όρυγμα (καλό και σωστό) δεν φαίνεται ούτε ο ανάδοχος ούτε και η άδεια που πήρε.

Επειδή ενοχλήθηκα από το θόρυβο ακόμη και με κλειστά παράθυρα αποφάσισα να ενεργήσω. Για θέματα που άπτονται του πεζοδρομίου καθ’ ύλην αρμόδιος είναι ο δήμος. Για ελέγχους σχετικά με την ηχορύπανση διενεργεί η αστυνομία και το ΥΠΕΧΩΔΕ. Απ’ όσο γνωρίζω για το τι ισχύει στις ευρωπαϊκές χώρες, δεν μπορεί κανείς να θορυβεί και μάλιστα πάνω από τα επιτρεπτά όρια ατιμώρητα. Η χρήση των κομπρεσσέρ (ατμοσφυρών) σε περιοχές όπου άνθρωποι ζουν ή εργάζονται υπόκειται σε περιορισμούς και η απαιτείται η χρήση ειδικά κατασκευασμένων ηχομονωμένων κομπρεσσέρ.

Κατ’ αρχάς κάλεσα το 100 για να καταγγείλω την κατάσταση αυτή. Το 100 με παρέπεμψε στο οικείο αστυνομικό τμήμα, εν προκειμένω των Αμπελοκήπων (τηλ. 210 7473240). Μίλησα με τον αξιωματικό υπηρεσίας και προσπάθησα να επιβεβαιώσω αυτό που ήδη γνώριζα, ότι δηλαδή για τα έργα που εκτελούνται στο πεζοδρόμιο χρειάζεται άδεια και κατά πόσον υπάρχε έλεγχος για τισ παραβάσεις του ορίου ηχορύπανσης. Ο αξιωματικός υπηρεσίας με ενημέρωσε ότι αρμόδιο καθ΄ύλην είναι το ΥΠΕΧΩΔΕ. Επειδή κατ’ επανάληψη έχω τηλεφωνήσει στο ΥΠΕΧΩΔΕ προκειμένου να ζητήσω τη λήψη μέτρων κατρά της ηχορύπανσης σε άλλες περιπτώσεις ανταπάντησα ότι το υπουργείο έχει σταματήσει να διενεργεί ελέγχους από το 1993. Το ΥΠΕΧΩΔΕ έχει απλώς διανείμει ηχόμετρα σε διάφορες υπηρεσίες (μεταξύ των οποίων και η αστυνομία) για τον έλεγχο της ηχορρύπανσης.

Προσπαθώντας να διερευνήσω περαιτέρω την κατάσταση για το ποιος τελικά είναι υπεύθυνος να μας προστατεύει ως πολίτες από την ηχορύπανση τηλεφώνησα στον Δήμο της ΑΘήνας και συγκεκριμένα στο νομικό τμήμα. Εκεί είχα ένα σουρρεαλιστικό διάλογο με κάποια κυρία με ιδιαίτερα βαρυεστημένο ύφος.

Σας παραθέτω το διάλο:

“Χρειάζεται άδεια για την τέλεση έργων επί του πεζοδρομίου”, ρώτησα.

“Ποιός τα κάνει τα έργα;”, με ρώτησε η κυρία.

“Δεν γνωρίζω και γι’αυτό σας τηλεφωνώ,” απάντησα.

“Ποιός κάνει έργα, ιδιώτης, η ΕΥΔΑΠ;”, ρώτησε.

“Αν το γνώριζα δεν θα σας τηλεφωνούσα, απλά θέλω να ξέρω αν υποχρεούται ο ανάδοχος να αναγράφει στο τόπο του έργου τον αριθμό της αδείας που έχει λάβει για την εκτέλεση του έργου.”

Τελικά με τα πολλά με παρέπεμψε στις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου, αλλά είχε κιόλας γυαλίσει το μάτι μου. Το τηλέφωνο είναι μέσο εξυπηρέτησης σου λένε. Πάντως δεν πρέπει να εννοούνε την Ελλάδα.

Αντί λοιπόν να τηλεφωνήσω με τις τεχνικές υπηρεσίες, αποφάσισα να μιλήσω με το γραφείο του δημάρχου ο οποίος μου έχει δώσει εντύπωση αξιοπρεπούς και σοβαρού ανθρώπου με μερικά από τα έργα του. Η κυρία αυτή κατάλαβε το πρόβλημα και όλες τις προεκτάσεις του και με διαβεβαίωσε ότι θα ενημερώσει σχετικά το Δήμαρχο.

Σχετικά με το ΥΠΕΧΩΔΕ επισημαίντο εξής εκπληκτικό!!!

Ποιός θα το πίστευε! Απέναντι από το έργο η ειδική υπηρεσία του ΥΠΕΧΩΔΕ

Σε τμήμα του ΥΠΕΧΩΔΕ, αρμόδιο για θέματα περιβάλλοντος, είχα τηλεφωνήσει παλιώτερα και κάποιος ευγενής κύριος με αποτελείωσε και τότε με την φράση. ¨Οι έλεγχοι για ηχορύπανση του ΥΠΕΧΩΔΕ σταμάτησαν το 1993″.

Και διερωτώμαι ως φορολογούμενος πολίτης. Καλά, αφού το κράτος σταμάτησε να υπάρχει το 1993, γιατί εμένα η εφορία εξακολουθεί να με χρεώνει;

Εξ ού και ο τίτλος του πονήματος τούτου.

Μια ιστορία σε πέντε εικόνες!

Ήταν κάποτε μια πόλη που την έλεγαν Adina. Η Adina είχε πολλούς φίλους που φρόντιζαν να την κάνουν αφόρητη για όλους. Κυρίως όμως είχε τους επαγγελματίες προστάτες της που πληρωνόντουσαν από τους πολίτες της για να την φροντίζουν. Από την πολλή φροντίδα η πόλη έφτασε να πεθάνει αφού ο καθένας εύρισκε δικαιολογία ότι η δουλειά του είναι δουλειά κάποιου άλλου.

1) Η κυρία σταματά πάνω στο πεζοδρόμιο κλείνοντάς το.

2) Πολύ άνετη αφήνει το αυτοκίνητό της και μεταφέρει το εμπόρευμα της κάπου κοντά. Σταματά στο πεζοδρόμιο και όχι κάπου παράμερα για να μην κουράζεται κιόλας, επειδή κάτι τέτοιο μπορεί να την αδυνατίσει.

3) Τα αποτελέσματα δεν αργούν να γίνουν αισθητά. Το πέρασμα φρακάρει. Και δεν ξέρω τι θα γίνει αν σκίσει κανείς και το παντελόνι του στην πινακίδα του αυτοκινήτου όπως μου έχει τύχει ήδη. Είναι κανείς υπεύθυνος;

4) Εκεί δίπλα στην Kifassias str. υπήρχε και ένα υπουργείο με υπαλλήλους για να ελέγχουν τις εισόδους και να ρυθμίζουν τις σταθμεύσεις. Σιγά όπως να μην καταδεχτούν να ασχοληθούν με τόσο πεζά θέματα.

5) Αυτή η “στάθμευση” βέβαια, δημιούργησε και ένα πρόβλημα για τα μηχανάκια που χρησιμοποιούν εξίσου τον δρόμο των αυτοκινήτων όσο και τον δρόμο των πεζών με την ίδια άνεση και την ίδια ευκολία πάντοτε χωρίς ποτέ να έχουν επιπτώσεις. Έτσι ο κύριος με το μηχανάκι που φαίνεται έκανε στροφή 180 μοιρών αφού δεν μπορούσε να συνεχίσει την πορεία του όπως αρχικά υπολόγισε…

Κοι Κακλαμά και Χατζιδά, όλοι αυτοί οι υπάλληλοι που πληρώνονται από τους κάτοικους της Adina που είναι και τι ακριβώς κάνουν; Στις θέσεις σας θα ζήταγα το κεφάλι των προϊσταμένων τους (τις παραιτήσεις τους) εντός της ημέρας.

“Όταν οι εντολές είναι σαφείς αλλά ο στρατός δεν εκτελεί είναι σφάλμα των αξιωματικών.”

- Sun Tzu

Γ. Αγιάννης.

Το Καταναλωτικό Κίνημα παλεύει για την προστασία του εισοδήματος στην φάση της κατανάλωσης…

Όπως το Εργατικό Κίνημα αγωνίζεται για το εισόδημα των εργαζομένων στην φάση της παραγωγής, το ίδιο και το Καταναλωτικό Κίνημα παλεύει για την προστασία του εισοδήματος στην φάση της κατανάλωσης.

Αν ότι κερδίζουμε με τους αγώνες μας και με τον μόχθο μας, ως εργαζόμενοι, το χάνουμε στην φάση της κατανάλωσης, με την άνοδο του κόστους και την μείωση της ποιότητας ζωής, τότε οι αγώνες αυτοί και ο μόχθος μας πάνε χαμένοι.

Είναι φανερό ότι η σύγχρονη επίθεση των εξουσιαστών της οικονομίας, γίνεται ακριβώς στην φάση της κατανάλωσης . Μια επίθεση περισσότερο αφανής, ύπουλη και σύνθετη και για αυτό πολύ περισσότερο επικίνδυνη.

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε ένα κόσμο στον οποίο η βία, η σπατάλη και η πλύση εγκεφάλου, έχουν γίνει καθημερινά χαρακτηριστικά της ζωής μας, αποφέροντας συγχρόνως κέρδη στους εμπόρους του θανάτου, τους βιαστές της γης και του περιβάλλοντος και σε αυτούς που διαμορφώνουν την συμπεριφορά, τους φόβους μας και τις επιθυμίες μας.

Οι θιασώτες της νέας τάξης πραγμάτων, της παγκοσμιοποίησης της οικονομίας, όλα τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να μας πείσουν ότι η κοινωνική διάσταση είναι παράγων, ο οποίος εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη και η θεωρία τους ότι η ανάπτυξη και κοινωνική διάσταση αποτελούν αντιφατικούς στόχους, είναι φανερό ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και αντιμάχονται τα συμφέροντα των εργαζομένων – καταναλωτών.

Η άνιση εξέλιξη των τιμών καταναλωτή, σε σχέση με το εισόδημα του και η συνακόλουθη και γενικότερη λεηλασία του εισοδήματος των εργαζόμενων και συνταξιούχων, έχει ήδη μεταβάλει το οικονομικό χάσμα σε σεισμικό χάσμα, το οποίο πλέον προκαλεί βροντώδεις σεισμούς βίας και απαιτεί την ανατροπή των προς επικράτηση πολιτικών (Σιατλ, Νέα Υόρκη, Πράγα, Μασσαλία, Γένοβα, Φλωρεντία, Αργεντινή, Βενεζουέλα,…)

Αυταπατώνται όσοι πιστεύουν ότι οι τεχνικές μαζικής παθητικότητας και αποπροσανατολισμού των πολιτών, με την χρησιμοποίηση προοδευτικών προφίλ για την επίτευξη νεοσυντηρητικών στόχων, μπορούν να συνεχιστούν.

Η ικανοποίηση του εργαζόμενου καταναλωτή προϋποθέτει την ικανοποίηση στην πηγή του εισοδήματος. Έτσι η επίθεση, την οποία υφίσταται ο πολίτης γίνεται τόσο στην φάση της εργασίας με την τεχνηέντως κλοπή των εισοδημάτων, όσο και στην φάση της κατανάλωσης, με τις άμεσες αυξήσεις των τιμών προϊόντων και υπηρεσιών και τις έμμεσες, τις πιο ύπουλες και συνάμα πιο επικίνδυνες που αφορούν την ποιότητα προϊόντων και υπηρεσιών.

Είναι επιτακτική ανάγκη η Άμυνα άλλα και η αντίδραση των Καταναλωτών απέναντι στην δύναμη του χρήματος και της εξουσίας. Επιβάλετε να γίνει συνείδηση ότι εμείς οι καταναλωτές είμαστε η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη όταν είμαστε ενωμένοι. Από την ίδια του την φύση το Καταναλωτικό Κίνημα, είναι στο σταυροδρόμι των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων. Οι καταναλωτές ακούγονται όταν είναι ενωμένοι, υπερασπιζόμενοι και μαχόμενοι για την διατήρηση του μέλλοντός των.

Η Άμυνα των Καταναλωτών πρέπει να ενσωματωθεί μέσα στην δημόσια και ιδιωτική Δράση, με αντικείμενο την Διεθνή αλληλεγγύη, τον σεβασμό στο περιβάλλον, το αλληλέγγυο και δίκαιο εμπόριο. Συλλογικό είναι το μέλλον και ο καθένας, ατομικά, αλλά και οργανωμένοι σε σύνολα, επιβάλλεται να το υπερασπιζόμεθα, με τον καλύτερο τρόπο.

Οι καταναλωτές εκεί που δεν είναι οργανωμένοι στην αντιμετώπιση των προκλήσεων του μέλλοντος, αντιμετωπίζονται με βαρβαρότητα από τους εξουσιαστές της οικονομίας και του πλούτου, παρ΄ όλες τις διαβεβαιώσεις για το αντίθετο. Φροντίζουν δε να περιθωριοποιούν, διαβάλλοντας το Καταναλωτικό Κίνημα, παρά τις αντίθετες υποσχέσεις.

Για να αντεπιτεθούμε και να βγούμε από την απομόνωση επιτακτική είναι η ανάγκη να οργανωθούμε και να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις, μέσα από τις ιδέες μας δημόσια και με δημοκρατικό διάλογο, για ν΄ απαντηθούν τα ερωτήματα που μας βάζει η επιτάχυνση της επιστημονικής και τεχνολογικής έρευνας.

Αυτή η συζήτηση που σήμερα δεν υπάρχει, μπορεί να προωθηθεί, μόνο με πολιτική βούληση. Ανήκει στο Καταναλωτικό Κίνημα η ευθύνη να προκαλέσει και να καλέσει τις δημόσιες εξουσίες, πάνω σε θέματα που μας ταλανίζουν και τα οποία μεγαλώνουν τα χάσματα.

Οι καταναλωτές δεν πρέπει να είναι παρατηρητές, αλλά υποκείμενα της καθημερινής ζωής και δημιουργοί του μέλλοντός των .

Το Καταναλωτικό Κίνημα πρέπει να εργασθεί για την εξέλιξη των καταναλωτικών συμπεριφορών ώστε οι πολίτες να γίνουν, πιο κριτικοί, πιο υπεύθυνοι, για να ξέρουν ν΄ επιλέγουν και να αμύνονται.

Αυτό είναι κατορθωτό με την εκπαίδευση και την συνεχή ενημέρωση. τους. Η εκπαιδευτική πρόταση του Καταναλωτικού Κινήματος, πρέπει να υποβοηθά διαρκώς κάθε μια παρέμβαση, ιδιαίτερα πάνω σε τομείς τοπικής αυτενέργειας και εμψύχωσης, στηριζόμενη στην κοινωνική, επαγγελματική και σχολική ενσωμάτωση, για καλύτερη ευαισθητοποίηση των διαφορετικών κοινών, δηλαδή το κοινό των παιδιών, των νέων, των ενήλικων και των ηλικιωμένων.

Το Καταναλωτικό Κίνημα έρχεται να υπερασπίσει το προϊόν του τιμίου μόχθου των εργαζομένων, την αμοιβή της εργασίας τους, στην φάση της κατανάλωσης .

“nikosthes”

Μια άλλη άποψη για τον ανταγωνισμό…

Για να αναφερθώ επ’ ολίγον στον ανταγωνισμό…

Θα πρέπει να θίξω τα ακόλουθα:

Είμαι καταρχήν αντίθετος με την έννοια του ανταγωνισμού στην κοινωνία και κατ’ επέκταση και στην κοινωνία. Ο ανταγωνισμός είναι μια υπαρκτή αλλά ζωώδης πρακτική, αποτελεί μεταφορά στην κοινωνία της λογικής της ζούγκλας. Η διαφορά είναι ότι

α. Θέλουμε να αποκαλούμαστε έννοα όντα και όχι ζώα, μετέχοντας σε κοινωνίες και κοινότητες και όχι σε ζούγκλες.

β. Στην ζούγκλα κανένα ζώο δεν σκοπεύει στην εξόντωση του άλλου είδους, τρώει ότι χρειάζεται. Εάν φάει ό,τι υπάρχει πολύ σύντομα η τροφή του θα εξαφανιστεί και θα πεθάνει και το ίδιο από την πείνα (εμείς μέχρι τώρα καταστρέφουμε την φύση …).

Στην ανθρώπινη ζούγκλα της “οικονομίας της αγοράς” σκοπός είναι η εξόντωση του άλλου. Αυτό δημιουργεί στρατιές κατεστραμμένων ανέργων, ρήγματα στην κοινωνική ισορροπία, εξάρτηση από το οικονομικό κεφάλαιο (χρηματοδοτήσεις) και ολιγοπώλια σε κάθε τομέα για χρονικό διάστημα δεκαετιών, τουλάχιστον.

γ. Ως οπαδός και οραματιζόμενος μια αταξική κοινωνία ανθρώπων – αδελφών δεν μπορώ να είμαι υποστηρικτής ενός ζωώδους και αδίκου φαινομένου, αντίθετου στην φιλοσοφία μου. Συναγωνισμός για το καλό όλων ναι, ανταγωνισμός για το καλό λίγων.

Ως συνέπεια των ανωτέρω ο ανταγωνισμός λειτουργεί πάντοτε υπέρ των λίγων ισχυρών και όχι υπέρ του συνόλου.

Άλλωστε, τα κράτη με την επιβολή κανόνων περί αθεμίτου ανταγωνισμού έχουν φροντίσει ώστε εάν κάποιος θέλει να πουλήσει ένα προϊόν χαμηλότερα από το κόστος (ήτοι υπέρ των καταναλωτών) αυτό να απαγορεύεται ως αθέμιτος ανταγωνισμός.

Ερχόμαστε αναγκαστικά στην οικονομική και κοινωνική θεώρηση του “ανταγωνισμού”…

Ο “ανταγωνισμός” επιβάλλεται με τις εντολές της Ε.Ε. και του διεθνούς πολιτικοοικονομικού διευθυντηρίου. Αυτό μας κάνει καταρχήν καχύποπτους, διότι οι δύο αυτοί μηχανισμοί δεν εκφράζουν τους λαούς του κόσμου, αλλά εκφράζουν και προστατεύουν τα συμφέροντα του παγκόσμια κυριαρχούντος οικονομικού κεφαλαίου (παγκοσμιοποίηση των εταιρειών και εταιρειοποίηση του πλανήτη).

Ο αποκαλούμενος και θεσμοθετημένος “ελεύθερος ανταγωνισμός” ως έκφανση της “οικονομίας της αγοράς” δεν λειτουργεί υπέρ του καταναλωτή, αλλά υπέρ των μεγάλων εταιρειών κάθε οικονομικού τομέα. Έχει ως περιεχόμενο την “απελευθέρωση” των κρατικών οικονομιών στην ελεύθερη και ανεμπόδιστη διακίνηση προϊόντων, υπηρεσιών και κεφαλαίων, την ελεύθερη είσοδο σε κάθε επιμέρους οικονομία κάθε ενδιαφερόμενου επενδυτή και την απαγόρευση των κρατικών ενισχύσεων σε επιχειρήσεις (ιδίως ημεδαπές ως προς κάθε κράτος). Τούτο σημαίνει ότι οι ήδη ισχυροί κάθε οικονομικού τομέα, που βεβαίως διαθέτουν ισχύ κεφαλαίου, μπορούν ελευθέρα να εισέλθουν σε κάθε αγορά κράτους. Αποτέλεσμα: υπερισχύουν γρήγορα και “καταπίνουν” κάθε μεσαία ή μικρή επιχείρηση του τομέα τους στις οικονομίες στις οποίες εισέρχονται, συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς και δημιουργούν ολιγοπωλιακές καταστάσεις. Αυτό βεβαίως συμβαίνει μέχρι σήμερα παντού !!! και στην χώρα μας, «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» και το εξαφανίζει. Όσες επιχειρήσεις λόγω τοπικών χαρακτηριστικών των προϊόντων τους αντιστέκονται, αλλώνονται ως εξής: σύντομα καταφεύγουν στον τραπεζικό δανεισμό ή την συμμετοχή των τραπεζών στο μετοχικό τους κεφάλαιο σε μεγάλο ποσοστό (δηλ. αλλώνονται από το μονεταριστικό μεγάλο κεφάλαιο) και τούτο προκειμένου να ανταπεξέλθουν στον ανταγωνισμό των μεγάλων πολυεθνικών ή εξαγοράζονται από αυτές για να αποτελούν μεταπράτες των μεγάλων εταιρειών σε επιμέρους τοπικές αγορές. Το αποτέλεσμα είναι ορατό σε όλους: παγκόσμια κυριαρχία των μεγάλων εταιρειών. Ο ελεύθερος ανταγωνισμός έχει αυτό το καταστροφικό για τις τοπικές οικονομίες αποτέλεσμα και ευνοεί την εξάρτηση ολόκληρων λαών από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες.

Οι πολυεθνικές εταιρείες παγιώνονται σιγά – σιγά στο παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι, αποτελούν καθεστώς, μετατρέπονται σε ολιγοπώλια που ευνοούν τα συμφέροντά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που έχει ήδη λειτουργήσει στον 20^ο αιώνα είναι αυτό των επτά (7) αδελφών του πετρελαϊκού τομέα, οι οποίες ήδη είναι πέντε (5) και οδεύουν στο να γίνουν τρεις (3) – υπάρχει βλέπεται και το φαινόμενο των συγχωνεύσεων. Οι εταιρείες αυτές για πολλά χρόνια έχουν επιβάλλει κυβερνήσεις, έχουν κάνει πολέμους, έχουν γίνει αιτία της άμεσης δυστυχίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη. Σε όποιο οικονομικό τομέα και εάν στρέψουμε την προσοχή μας, θα δούμε την επικράτηση λίγων πολυεθνικών εταιρειών. Με το πρόσχημα του ελεύθερου ανταγωνισμού και στηριζόμενες στην τεράστια οικονομική τους δύναμη εισέρχονται, αλλώνουν και αλλοτριώνουν οικονομίες, κοινωνίες, κράτη και πολιτισμούς.
Στο πλαίσιο των καταναλωτών, εάν, ο ελεύθερος ανταγωνισμός λειτουργούσε όπως τον προβάλλουν θα έπρεπε τα προϊόντα να γίνονται φθηνότερα. Τουναντίον γίνονται ολοένα και ακριβότερα ελεγχόμενα από τα διεθνή κέντρα των κερδοσκόπων. Ο καταναλωτής λοιπόν μέχρι σήμερα δεν έχει ευνοηθεί από τον λεγόμενο «ελεύθερο ανταγωνισμό», αλλά ολοένα και περισσότερο γίνεται έρμαιο στις ορέξεις του μεγάλου ολιγοπωλιακού κεφαλαίου, που ελέγχει την παγκόσμια αγορά[1].
Ο αποκαλούμενος «ελεύθερος ανταγωνισμός» οδηγεί επίσης στην επιβολή συνθηκών υπερπαραγωγής και υπερκατανάλωσης προϊόντων, την ίδια ώρα που άλλοι λαοί αντιμετωπίζουν ολοένα πιο έντονο το φάσμα της πείνας και ο πλανήτης καταστρέφεται από την υπερπαραγωγή άχρηστων προϊόντων. Άλλωστε, στην πραγματικότητα στα περισσότερα προϊόντα δεν υπάρχουν ουσιαστικές δυνατότητες βελτίωσης π.χ. αγροτικά προϊόντα, ρουχισμός κ.α. και όσες γίνονται είναι εις βάρος της ποιότητας (συνθετικά ρούχα, μεταλλαγμένα) και κατ’ επέκταση και του καταναλωτή. Τα δε βιολογικά προϊόντα απευθύνονται σε οικονομικά εύρωστες τάξεις και δεν έχουν σημαντικό μερίδιο της αγοράς (όταν αποκτήσουν θα ελέγχονται σίγουρα από πολυεθνικές). Σε τέτοια λοιπόν προϊόντα ποια είναι η έννοια του ελεύθερου ανταγωνισμού, πως βελτιώνονται για τον καταναλωτή οι τιμές και τα προϊόντα, όταν η ποιότητα είναι παγιωμένη ;Θα μου απαντήσουν κάποιοι με τον μοναδικό τομέα που παρατηρείται μείωση των τιμών: τα ηλεκτρονικά. Η μείωση των τιμών στα ηλεκτρονικά είναι αποτέλεσμα όχι του ανταγωνισμού (π.χ. τα top μηχανήματα έχουν διαχρονικά τις ίδιες τιμές – οι μεγάλες πολυεθνικές παραμένουν οι ίδιες και λίγες), αλλά της υπερπαραγωγής τους (καταστροφική για τον πλανήτη).

Δεν υφίσταται λοιπόν στην πραγματικότητα ελεύθερος ανταγωνισμός, αλλά είναι ένας θελκτικός προς τον αδαή όρος (όπως π.χ. οι όροι φιλελευθερισμός, εκσυγχρονισμός και άλλοι που μπορεί εύκολα να σκεφτεί ο καθένας) για να υπάρξει παγκόσμια κυριαρχία των πολυεθνικών και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων έναντι των ελευθεριών των λαών και να επανέλθουμε σε φεουδαλικές μεσαιωνικές καταστάσεις. Οι εξαρτήσεις γιγαντώνονται και στο επίπεδο ελέγχου κυβερνήσεων και πολιτικών.
Εάν το οικονομικό διεθνές διευθυντήριο που κατευθύνει τα ανδρείκελα που αποκαλούνται «ηγέτες» της ευρωπαϊκής ένωσης και θεσμούς χωρίς καμμία δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως η πανίσχυρη πολιτικά ευρωπαϊκή επιτροπή, ήθελε πραγματικά ελεύθερο ανταγωνισμό δεν θα επέβαλλε ποσοστώσεις στην παραγωγή προϊόντων στα κράτη μέλη της Ε.Ε., ούτε βαρύτατα πρόστιμα σε όσα προσπαθούν (έστω και εμμέσως) να ενισχύσουν εγχώριους τομείς της οικονομίας και επιχειρήσεις ακόμα και κρατικές (δηλ. ανήκουσες στο σύνολο ενός λαού) !!!. Δηλ. πχ. Απαγορεύεται η κρατική ενίσχυση της έρευνας σε συγκεκριμένους τομείς της οικονομίας (μόνο μέσω εγκεκριμένων προγραμμάτων της Ε.Ε.), αλλά και εάν η Ελλάδα εύρισκε μία ράτσα π.χ. αγελάδας που παράγει πολύ και υγιεινό γάλα και κρέας, δεν θα είχε το δικαίωμα σαν σύνολο κράτους να παράγει περισσότερο κρέας και γάλα από τις ποσοστώσεις. Πλέον τούτου ένα κράτος όπως η Ελλάδα, δεν έχει το δικαίωμα να παραγάγει τα αναγκαία για την άμεση διατροφή των κατοίκων του αγαθά και είναι αναγκασμένο για να καλύψει τις ανάγκες αυτές να τα εισαγάγει !!!. Αυτό ισχύει σε σειρά προϊόντων που παράγει η Ελλάδα. Αυτό βεβαίως δεν λέγεται «ελεύθερος ανταγωνισμός», αλλά καταδίκη λαών και παρεμβατισμός υπέρ των ισχυρών.

Εάν λοιπόν δεν ενέπαιζε τους λαούς η Ε.Ε. και δεν εξυπηρετούσε τα πολυεθνικά ολιγοπώλια και τα ισχυρά κράτη, όφειλε να εφαρμόσει της αρχή του αποκαλούμενου «ελεύθερου ανταγωνισμού» και στις κρατικές σχέσεις και να αφήσει τα κράτη ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους. Μην μας εμπαίζουν λοιπόν με παραμυθάκια περί ελεύθερου ανταγωνισμού, ο ανταγωνισμός σε συνθήκες ζούγκλας ποτέ δεν είναι ελεύθερος και δεν μπορεί η γαζέλα να γυρίσει και να φάει το λιοντάρι, όπερ θα σήμαινε και ελεύθερο ανταγωνισμό.

Είναι σαφές, οι κοινωνίες και τα κράτη πρέπει να αφεθούν ελεύθερα να κάνουν τις επιλογές τους, απερίσπαστα και χωρίς δεσμεύσεις, ακόμα και να πάρουν τα ρίσκα τους. Στο μόνο που θα μπορούσαν να βοηθήσουν θεσμοί, όπως η Ε.Ε. θα ήταν στην παροχή συμβουλών και μελετών.

Μπράβο λοιπόν στους λαούς που προσπαθούν να αποτινάξουν από πάνω τους τις εξαρτήσεις από το διεθνές διευθυντήριο, μπράβο στην Βενεζουέλα και στο Περού, που προσπαθούν ανεξάρτητα να λειτουργήσουν για τους λαούς τους, αποτινάσσοντας τις βδέλλες του παγκόσμιου καπιταλισμού που επί αιώνες τους απομυζεί, που πίνει το γάλα των παιδιών τους και τους στερεί κάθε πραγματική πρόοδο και χαρά.

Όχι και πάλι όχι για την Ελλάδα και όλο το πλανήτη στον ψευδοελεύθερο ανταγωνισμό, στις επιλογές του πολιτικοοικονομικού διευθυντηρίου που κατέστρεψε το πλανήτη και υποδουλώνει και καταδικάζει στην πείνα, την δυστυχία και την εξάρτηση τους λαούς όλου του πλανήτη.

Ο καπιταλισμός σου επιτρέπει να κατέχεις μόνο όσα ο ίδιος χρειάζεται για να είσαι καταναλωτής.

Ας οργανωθούμε και ας λειτουργήσουμε όλοι μαζί σε κινήματα μαζικά και ενεργά για να αναστρέψουμε την πορεία αυτή του πλανήτη, να απαιτήσουμε ισότητα και δικαιοσύνη για όλους.

“dimitriskaramitsas”

---

[1]Είναι γνωστό ότι οι μεγάλες εταιρείες χρησιμοποιούν μεθόδους μελέτης της αγοράς για να καθορίσουν με βάση μοντέλα το ύψος της τιμής κάθε προϊόντος όχι με βάση την πραγματική του αξία αλλά ανάλογα με την προτίμηση και τις δυνατότητες των καταναλωτών.